Django Unchained (2012)

Το καλύτερο φιλμ του Ταραντίνο, ισάξιο με το προ δύο δεκαετιών Pulp Fiction, δικαιολογημένα Όσκαρ.


Ο Ταραντίνο φρόντισε να επιβεβαιώσει τη κλάση του στο ίδιο υψηλό επίπεδο που είχε στιγματίσει τις αρχές της δεκαετίας του '90 και τώρα κατάφερε το δύσκολο, να το κάνει πάλι με μια διαφορετική πρωτοτυπία - στα δικά μου μάτια. Η διαφορά είναι στην ωριμότητα της απεικόνισης των εμμονών του, η μεγάλη διάρκεια της ταινίας θα βοήθησε.
Το σασπένς είναι πολύ υψηλού επιπέδου, ίσως το μεγαλύτερο ατού της ταινίας, αν μπορείς να συγκρατηθείς από τα σπλας και τη βία - μερικές σκηνές ήταν εκτός συναγωνισμού.
Ο σκηνοθέτης κατεύθυνε εξαιρετικά τους πρωταγωνιστές σε μια εξαιρετική ιστορία με πολλαπλά διδάγματα και αναλογίες με τη σημερινή κατάσταση.
Ο Σάμιουελ Τζάκσον πλαισιώνει με απίστευτο τρόπο τον Φόξ.

Καιρό είχα να απολαύσω μια ταινία τόσο πολύ.




.

The Company Men (2010)

Εάν έχεις απολυθεί και έχεις τη δυνατότητα να δεις μία και μόνο ταινία, αυτή είναι στις υποψήφιες.
Εάν είσαι ελαφριά καταθλιπτικός,θα διασκεδάσεις αφάνταστα.
Εάν όμως δεν γνωρίζεις τι σημαίνει "ελαφριά κατάθλιψη", ένα δίωρο προσοχής στην άρτια σκηνοθετημένη ταινία του John Wells είναι αρκετό για να κατανοήσεις και τα συμπτώματα και το τρόπο θεραπείας.

Δεν έχουμε δώσει τη προσοχή που απαιτείται στα καταθλιπτικά σύνδρομα, η ταινία φροντίζει να το κάνει. Παίρνει όσα μπορεί περισσότερα από τους πρωταγωνιστές για να μας φέρει πιο κοντά σε ένα συναίσθημα που πιθανότατα είναι το πιο συνηθισμένο στο δυτικό κόσμο από τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, χωρίς -ακόμα- ορατά σημάδια αποστροφής. Υπάρχει αιτία για το νεύρο που λείπει.

Δείτε τη ακόμα κι αν θεωρείτε ότι δεν ανήκετε σε κατηγορία καταθλιπτικού. Προτείνετέ τη σε όποιον νομίζετε. Δείτε τη έτσι κι αλλιώς και δώστε 5' να αναλογιστείτε. Στο κάτω-κάτω, ο χρόνος σας πληρώνεται 200 φορές λιγότερα από κάποιον άλλο.

http://en.wikipedia.org/wiki/The_Company_Men

Gilda (1946)

Δεν θυμόμουν εάν το είχα δει παλαιότερα. Αμέσως κόλλησα και δεν άλλαζα κανάλι.
Ήταν ξημερώματα όταν το έπαιξαν και τα 3-4 ποτά μαζί με τη νυστά με εμπόδισαν να αναγνωρίσω τη Ρίτα Χέϊγουορθ.
Αλλά έμεινα με ανοικτό το στόμα στη παρακάτω σκηνή.



Συνειδητοποίησα πάντως ότι έβλεπα μια ανεπανάληπτη φιγούρα, μια θεά, με τους ώμους έξω.
Ο χορός της έμοιαζε με εξωγήινος, ειδικά σε σχέση με αυτά που βλέπουμε σήμερα.

Αλλά η ταινία δεν ετοιμάστηκε για να προμοτάρει μια γυναίκα, είχε απίστευτο story, ικανό να μην αφήσει το μυαλό σου να εγκλωβιστεί από μια περφόμερ του Μπουένος Άιρες. Δικαίως το Rotten Tomatoes βάζει 96%.

στυλ