The Hangover (2009)

Καιρό είχα να δω μια πολύ καλή ταινία!
Εχθές το βράδυ ήταν όταν η όρεξή μου για ταινία συνάντησε τα ντιβιντιά που είχε γράψει ο φίλος Χάρης και μου είχε αφήσει. Δεν είχα ιδέα τι ταινίες ήταν, ούτε ο τίτλος της πρώτης που έβαλα μου έδωσε να καταλάβω περί τίνος...
Μόνο όταν είδα το όνομα Zach Galifianakis - o νέος James Belluschi? - θυμήθηκα κάποιες καλές κριτικές για έναν ηθοποιό με όνομα ελληνικής ριζας.
Σε μια σκηνή εμφανίζεται και η Κατερίνα Μουτσάτσου.

Η ταινία ήταν απολαυστική.
Πρωτότυπο σενάριο επάνω σε μια χιλιοπαιγμένη ιδέα - bachelor party @ Las Vegas. Θα έγραφα "εξαιρετικές ερμηνείες" από τρεις - άγνωστους σε 'μενα - ηθοποιούς, οι οποίοι κατάφεραν να κρατήσουν εξαιρετικά το χρόνο που τους αναλογούσε και να συνθέσουν ένα εκ πρώτης όψεως αταίριαστο τρίο. Αξιοσημείωτη πρωτοτυπία ο "γαμπρός", ο λόγος για το ταξίδι στη Sin City, να είναι σχεδόν απών από τη ταινία.

Κατά μία έννοια, τα όσα διαδραματίστηκαν στο μπάτσελορ του έργου είναι σχεδόν όλα όσα θα ήθελε να κάνει μια παρέα γαμπρού στο - όποιο - Βέγκας.
To μόνο που δεν έλυσε η ταινία ήταν τι δουλειά είχε η ..κότα στη σουϊτα του μπάτσελορ... ;)

The Hangover (film) - wiki
The Hangover - imbd

Άρωμα Γυναίκας (1992)

Ό λόγος που σημειώνω το συγκεκριμένο film δεν είναι κανένας άλλος παρά το ότι κάποια στιγμή εμφανίζεται μπροστά μας ένα debate!

Για όποιον θέλει να εξερευνήσει λίγο τι ακριβώς δηλώνει η αγγλόφωνη λέξη:
http://en.wikipedia.org/wiki/Debate
Γρήγορα:
πρόκειται για διαγωνισμό, με κανόνες, ακροατήριο και δικαστήριο (κριτική επιτροπή ή κοινό), όπου υπάρχει νικητής και ηττημένος, σε σχέση με συγκεκριμένο επιχείρημα, το οποίο και εξετάζεται.

Η Χούκλη μπορεί να προσπάθησε λίγο (ομολογουμένως λίγο), όμως οι πολιτικοί μας (και οι δημοσιογράφοι ακόμα περισσότερο) ήταν ασυγκράτητοι... Αυτοί δεν μπορούν να τεθούν σε κανόνες...
Όποιος μάλιστα είχε την ευκαιρία να δει το αμερικάνικο debate των Ομπάμα-ΜακΚέιν θα έτριβε τα μάτια του από το πως διεξάχθηκε (sic)...

Scent of a Woman (1992)
Scent of a Woman by Wiki
Ο Αλ Πατσίνο σε μια καλή ερμηνεία και ο Κρις Ο'Ντόνελ σε μια ακόμα καλύτερη ενώ κερδίζει και το debate.

υ.γ. την ιδέα μου την έδωσε ο kitsosmitsos

Pulp Fiction (1994)

δάνειο χωρίς άδεια από το Σημειωματάριο του Φώτη, ο οποίος το πάει πολύ παραπάνω και αναλύει το φαινόμενο Ταραντίνο, προφανώς ύστερα και από την τελευταία του ταινία Inglorious Basterds

Το ζευγάρι των ληστών (αλά Μπόιντ και Κλάιντ) ξεκινάει να ληστεύει ένα εστιατόριο
Δυο μικρογκάνγκστερ πηγαίνουν να εισπράξουν μια οφειλή για λογαριασμό του αφεντικού τους
Ένας ξεπεσμένος μποξέρ αποφασίζει να πουλήσει το τελευταίο του ματς
Ο σωματοφύλακας ερωτεύεται την γυναίκα του αφεντικού

Κι ενώ οι χαρακτήρες και οι καταστάσεις ξεκινάν από πολύ γνωστές αφετηρίες κι εμείς ξαπλώσαμε ανυποψίαστοι στις πολυθρόνες μας για να παρακολουθήσουμε μια γνώριμη διαδρομή, όλες οι ιστορίες στην πρώτη στροφή αλλάζουν ρότα και μας προσφέρουν ένα από τα πιο απολαυστικά κινηματογραφικά ταξίδια σε μια εποχή που όλοι λίγο-πολύ αισθανόμαστε ότι τα έχουμε δει όλα.

μια απίθανη συνολική ανάλυση του έργου από τη wiki

υ.γ. ήθελα να είχα γράψει νωρίτερα για αυτή τη ταινία, βρήκα και το ποστ που είχα ξεκινήσει, όμως ο Φώτης ήταν που τελικά μου το θύμησε. Ευχαριστώ.

Waltz with Bashir (2008)

ΔΕΝ το έχω δει... είναι από τα πρώτα που θα ήθελα...
παρ' όλα αυτά το βάζω καθώς οι γνώμες που έχω λάβει από ανθρώπους που εμπιστεύομαι τη κρίση τους είναι πολύ θετικές.

για περισσότερα απευθυνθείτε στου kioy από όπου και το poster

The Godfather

Το τρίτο μέρος μάλλον δεν είναι αντάξιο των δύο πρώτων όμως τα δύο πρώτα έχουν ασύλληπτο μέγεθος...
Η μεγάλη εικόνα στα καλύτερά της.

Τέτοιες μέρες πριν χρόνια τα είχα δει και τα τρία συνεχόμενα.

Erin Brockovich (2000)

Στην Ελλάδα, η μόλυνση από εξασθενές χρώμιο στα νερά του Ασωπού είναι τεράστια, με συγκεντρώσεις της τοξικής ουσίας 10 φορές μεγαλύτερες από αυτές που κατεγράφησαν στην πρώτη μου υπόθεση στο Χίνκλεϊ της Νότιας Καλιφόρνιας. Το ποτάμι εκεί, αν είναι δυνατόν, έχει χρώμα μοβ!
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=1401409

Erin Brockovich (film)
Erin Brockovich
http://www.brockovich.com/

Il Vangelo secondo Matteo (1964)

Μέρες που είναι ας προτείνουμε μια σχετική ταινία.

Βέβαια δεν είναι μια τυχαία ταινία το "Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο" του άθεου Πιέρ Πάολο Παζολίνι.

Πάντως εάν θέλετε να δείτε μια πραγματική ταινία ας δείτε αυτή, αν θέλετε απλά να περάσετε την ώρα σας προτιμήστε να περάσετε περί τα 196 λεπτά της "ωραιότερης ιστορίας του κοσμου" ώστε να ξεπροβάλλει ο ..Τζόν Γουέιν [σημείωμα blogger: ο λόγος που ο Γιώργης Περιπατητής Μπους έγινε πρόεδρος...]

Δύο λόγια

Ο Παζολίνι προσπάθησε να μεταφέρει όσο πιο πιστά μπορούσε το Ευαγγέλιο, το οποίο και διάλεξε καθώς θεώρησε ως το πιο λιτό, χωρίς να προσπαθήσει προσηλυτίσει νέους πιστούς ή να ωραιοποιήσει τα πράγματα.

Όμως, εκτός του θρησκευτικού σκηνικού, το έργο παραμένει βαθύτατα πολιτικό καθώς ο Χριστός παρουσίαζεται ως χωρικός που υποκινεί τους γύρω του εναντίον της κοινωνικής αδικίας.

Θέλω να σημειώσω ότι (πλέον) το μοναδικό ελεύθερο κανάλι τηλεόρασης, το οποίο να έχει τη βούληση να δείξει μια τέτοια ταινία είναι εκείνο της Βουλής. Μάλιστα σήμερα, 15 Απριλίου 2009 στις 22:00, προβάλλεται.

ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Σινεφίλ, 1964 (Α/Μ), 140΄

ΙL VANGELO SECONDO MATTEO

Ιταλική ταινία του Πιερ Πάολο Παζολίνι, με τους Ενρίκε Ιρατσόκι, Σουζάνα Παζολίνι, Νινέτο Ντάβολι.

Πιστή μεταφορά τού κατά Ματθαίον ευαγγελίου από έναν άθεο σκηνοθέτη, το έργο του οποίου, ωστόσο, διέπεται από τις ιδέες του ιερού και του τραγικού.

Ο Παζολίνι βρίσκει την Παλαιστίνη του Ματθαίου στα χωριά της φτωχικής Νότιας Ιταλίας, όπου κινηματογραφεί την ιστορία του Ιησού. Παρουσιάζει έναν Χριστό απλό -σαν άνθρωπο-, αλλά με θεϊκή δύναμη στο λόγο, ο οποίος παρασύρει μαζί του τον καταπιεσμένο λαό, και επενδύει μουσικά τις εικόνες του (που θυμίζουν την αισθητική του νεορεαλισμού) με μια ελεύθερη μουσική επιλογή (Μπαχ, Μίσα Λούμπα, λαϊκά τραγούδια) που δίνει μια διαχρονική διάσταση στο ιερό δράμα.