Maxed Out (2006)

(Οκτώβριος 2007)

Xρεωμένος Ως Το Κόκκαλο: Δύσκολοι Καιροί, Εύκολη Πίστωση και η Εποχή Των Επιθετικών Δανειστών.
Αυτή είναι μια ελέυθερη μετάφραση του τίτλου μιας ταινίας που δεν νομίζω ότι έχει προβληθεί ακόμα στην Ελλάδα. Ίσως να μην υπάρχει λόγος και να γίνει (ακόμα).
Η ταινία - στα δικά μου μάτια - έρχεται να συμπληρώσει σε κάποια βαθμό το Sicko.
(απαραίτηση σημείωση: δυστυχώς δεν υπάρχουν ούτε καν αγγλικοί υπότιλοι, την είδα με ισπανικούς - όχι ότι τα έχω σπουδάσει)



Λίστα με όσα εντυπωσιακά συμβαίνουν στην Αμερική - κι έρχονται...
(από όσα θυμάμαι τώρα)



1. Απληστία, αφθονία, λανθασμένα πρότυπα, εκμετάλλευση, άγνοια, βιομηχανία, είναι μόνο μερικά από αυτά που υποβόσκουν.
2. Η ταινία πραγματεύεται κυρίως τα προβλήματα που προκύπτουν απο τη χρήση πιστωτικών καρτών και τις δυσκολίες αποπληρωμής συσσωρευμένων χρεών.
3. Το πρόβλημα έχει εισχωρήσει και στη μεσαία τάξη.
4. Η βιομηχανία πίστωσης και είσπραξης είναι από εκείνες με τη μεγαλύτερη "ανάπτυξη" τα τελευταία χρόνια: "νόμιμη σκλαβιά"
5. Οι εταιρείες πιστωτικών καρτών κερδίζουν περισσότερα από τους φτωχούς και αυτούς που δεν έχουν την δυνατότητα να πληρώσουν παρά από αυτούς που έχουν... (μου φαίνεται δύσκολο να το πιστέψω...)
(ανάπηροι, κατάκοιτοι, αναλφάβητοι, μαύροι είναι μερικοί από τους αγαπημένους τους)
Ειδικά για τις πιστωτικές κάρτες, οι δανειζόμενοι, εφόσον δεν έχουν την δυνατότητα αποπληρωμής κάποια στιγμή, προστατεύονται από χρεώσεις και τόκους 180 μέρες από τη στιγμή της αδυναμίας τους. Οι εταιρείες (τράπεζες) εκμεταλλεύονται αυτό το περιθώριο και χρεώνουν - εντός αυτού - ότι θέλουν...
6. Οι μόνοι τρόποι για να σταματήσουν να σε κυνηγούν οι εταιρείες είσπραξης (debt collectors = εταιρείες που αγοράζουν το χρέος σου, π.χ. μιας πιστωτικής, χαμηλότερα και προσπαθούν να το εισπράξουν) είναι
α. χρεωκοπία
β. θάνατος
7. Το νέο έυκολο target group είναι οι πρωτοετείς φοιτητές: δωρεάν πιστωτική κάρτα... Σε περίπτωση που είσαι 18 και δουλεύεις από το πρωϊ μέχρι το βράδυ, η αίτησή σου για πιστωτική κάρτα μάλλον δεν θα εγκριθεί...
Μιας και έγραψα "εγκρίσεις", είναι δυνατόν να χρωστάς στη τράπεζα €20,000 από πιστωτικές κάρτες και η ίδια τράπεζα να σου εκδίδει κι άλλες πιστωτικές κάρτες;
Επίσης, ίσως ο δημοφιλέστερος τρόπος χρηματοδότησης κάποιου που τον κυνηγούν οι τράπεζες είναι τα ενεχυροδανειστήρια... (που τα έβλεπα μικρός στα γουέστερν...) ή τα μπαζάρ στο γκαράζ του σπιτιού σου (όλα $0.5)
8. Προκειμένου να χρεωθείς από μια τράπεζα, οι αναλυτές της ετοιμάζουν το πιστωτικό σου προφίλ, μέσω διάφορων software, τα οποία είναι σε θέση να λάβουν υπόψη τους ότι προσωπικά δεδομένα μπορείς να φανταστείς: τις πληρωμές του κινητού σου τηλεφώνου, άλλα δάνεια, την ηλικία σου... Ένα από τα πλέον γνωστά - το FICO - αναφέρθηκε ότι έχει ποσοστό ανικανότητας 90%...
Ακόμα, στο θέμα των προσωπικών δεδομένων, κάποιος ανέλυσε την κατάσταση ως εξής:
"Τα software αυτά μπορούν να συλλέξουν ότι προσωπικά δεδομένα μπορείς να φανταστείς. Αν προσπαθήσεις να το εξηγήσεις αυτό στο κόσμο, οι περισσότεροι θα σου πουν ότι τους προστατεύει το Σύνταγμα. Το Σύνταγμα όμως δεν σε προστατεύει (αφού τα βρίσκουν) από αυτούς, σε προστατεύει μόνο από τη χρήση προσωπικών δεδομένων από το Κράτος..."
9. Το κράτος παίρνει τη σκυτάλη.
Το αμερικάνικο κράτος χρηματοδοτεί το εμπορικό του έλλειμμα με την έκδοση ομολόγων.
Το χρέος αποτυπώνεται συνέχεια στο "ρολόι του δημόσιου χρέους" που βρίσκεται στην ΝΥ.
Κάποιες φορές (1996) και το κράτος βρίσκεται σε αδυναμία αποπληρωμής του δικού του χρέους.
Η εύκολη λύση είναι να μεταφερθούν τα χρήματα από τις "κοινωνικές δαπάνες" προς την πληρωμή του χρέους.
Κάποιος μπορεί να το πει κι αλλιώς: σμίκρυνση κοινωνικού κράτους, ιδιωτικοποίηση κοινωφελών επιχειρήσεων/κρατικών παροχών, ώστε να μην ξοδεύει γι' αυτά και να δίνει τα χρήματα στην αποπληρωμή του χρέους.
10. Νόμιζα ότι το 19%/χρόνο που με χρεώνει η πιστωτική μου κάρτα ήταν πολύ...
Εκεί, κατάλαβα ότι είναι ακόμα περισσότερο: 29%, 39%, 49%....
(αν και συνήθως το γράφουν κάπως έτσι: 28.9%, 38.9%, 48.9%...)
Σε περίπτωση καθυστέρησης πληρωμών και για ένα χρέος της τάξης των $20-50,000, πάντοτε ο τρόπος πληρωμής που επιλέγουν οι εταιρείες πιστωτικών καρτών, ώστε αυτό να αποπληρωθεί από τους δανειζόμενους, τους οδηγεί σε δόσεις, που εάν έχουν ξεπεράσει τα 50 χρόνια ζωής, δεν πρόκειται να αποπληρώσουν το κεφάλαιο ποτέ...
Συνήθως, στο διάστημα 0-180 μέρες (βλέπε Νο.5) οι τόκοι και οι χρεώσεις γίνονται διπλάσιοι από το κεφάλαιο: για κάθε $1 κεφαλαίου έχουμε $2 τόκων+χρεώσεων...

Επιπλέον ματιές:
Maxed Out - original movie site - πάρα πολύ υλικό
Maxed Out by Wiki

2.Days.In.Paris.

Μετά από καιρό μια ταινία που θεωρώ ότι δεν πρέπει να χάσει όποιος έχει μια σχέση. Δεν είναι ότι δεν μπορεί να την δει κάποιος που δεν είναι σε μία - τουναντίον, περιέχει δεκάδες τρόπους για να την "πέσει" ένας άνθρωπος σε έναν άλλο! - αλλά ενδεχομένως να την εκτιμήσει περισσότερο.

Έρωτας, φλιρτ, σεξ σε πολλές παραλλαγές, μυστικά, ψέμματα, ροματζάδα, ζήλια, κλάμα, απώλεια, επιστροφή, ζευγάρι, απόφαση, γονείς, σφάλμα, συγχώρεση, and ..counting!

Βενετία, Παρίσι και στο βάθος Νέα Υόρκη σε μια πάλη Γαλλοαμερικανική, στην οποία όλοι μπορούν να καταλάβουν γιατί η κουλτούρα(sic!) είναι σημαντική κοινωνική καταξίωση.

Θα πρέπει να γράψω ότι την είδα χωρίς υπότιτλους, έστω αγγλικούς, με συνέπεια να έχω τη γλυκειά συναίσθηση του να διαβάζεις ένα βιβλίο, και δεν θεωρώ ότι μου δημιούργησε μεγαλύτερη (θετική) εντύπωση από ότι θα έπρεπε: Οι Times της Νέας Υόρκης τη συγκρίνουν με ταινία του Woody Allen, και νομίζω ότι λένε λίγα... Η Julie Delpy γράφει, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί εξαιρετικά.

Ιnfo: 2 Days in Paris

Η ταινία Ελ Γκρέκο ο μεγάλος νικητής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Οκτώ Κρατικά Βραβεία Ποιότητας του 48ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και συνολικά 126.270 ευρώ κέρδισε το βράδυ της Δευτέρας ο Γιάννης Σμαραγδής για την ιστορία του ζωγράφου Δομίνικου Θεοτοκόπουλου που έγινε ταινία με τον τίτλο «Ελ Γκρέκο».Η ταινία «Ελ Γκρέκο» απέσπασε το 1ο βραβείο ταινίας μυθοπλασίας μεγάλου μήκους (58.700 ευρώ), βραβείο σκηνοθεσίας (29.350 ευρώ), φωτογραφίας στον Άρη Σταύρου και Νίκο Σμαραγδή (8.805 ευρώ), σκηνογραφίας στον Δαμιανό Ζαρίφη -που πέθανε τον περασμένο Μάιο- (5.870 ευρώ), μουσικής, εξ ημισείας στον Βαγγέλης Παπαθανασίου που έγραψε τη μουσική στον «Ελ Γκρέκο» και στον Παναγιώτη Καλατζόπουλο που έγραψε τη μουσική στην ταινία «Ουράνια» (5.870 ευρώ), ήχου στον Μαρίνο Αθανασόπουλο (5.870 ευρώ) και μακιγιάζ στην Αργυρώ Κουρουπού (5.870 ευρώ).Την Κυριακή, η ταινία είχε λάβει και το βραβείο κοινού του ελληνικού προγράμματος που συνοδεύονταν από το ποσό των 3.000 ευρώ.
Συνολικά, πέντε βραβεία συγκέντρωσε η ταινία «Ουράνια» του Κώστα Καπάκα. Έλαβε το 2ο βραβείο ταινίας μυθοπλασίας μεγάλου μήκους (44.025 ευρώ), εξ ημισείας τα βραβεία σεναρίου στον Κώστα Καπάκα και μουσικής Παναγιώτης Καλαντζόπουλος, 2ου ανδρικού ρόλου στον Μανώλη Μαυροματάκη και ενδυματολογίας στην Εύα Νάθενα.Το 3ο βραβείο ταινίας μυθοπλασίας μεγάλου μήκους (29.350 ευρώ) έλαβε η ταινία «Διόρθωση» του Θάνου Αναστόπουλου. Η ταινία κέρδισε, επίσης, εξ ημισείας το βραβείο σεναρίου στον Βασίλη Ραίση και ερμηνείας 1ου ανδρικού ρόλου στον Γιώργο Συμεωνίδη.
Το βραβείο ερμηνείας 2ου γυναικείου ρόλου έλαβε η Μένη Κωνσταντινίδου για την ερμηνεία της στην ταινία «Straight story».Το Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη (14.675 ευρώ) έλαβε η Κωνσταντίνα Βούλγαρη για την ταινία «Βάλς σεντιμεντάλ». Η πρωταγωνίστρια της ίδιας ταινίας Λουκία Μιχαλοπούλου κέρδισε το βραβείο ερμηνείας 1ου γυναικείου ρόλου.Το 1ο Βραβείο ταινίας Τεκμηρίωσης ή Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων μεγάλου μήκους (17.610 ευρώ) απονεμήθηκε στην ταινία «Μυστικά και ψέματα» του Σταύρου Στάγκου. Το 2ο Βραβείο ταινίας Τεκμηρίωσης ή Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων μεγάλου μήκους (11.740 ευρώ) στην ταινία «Πολύ μιλάς, πολύ κλαις» του Δημήτρη Κιτσικούδη.Οι ταινίες μικρού μήκους που βραβεύτηκαν είναι: 1ο Βραβείο ταινίας Μυθοπλασίας ή Τεκμηρίωσης ή Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους, (8.805 ευρώ) η ταινία «Καλή χρονιά μαμά» της Ιρίνα Μπόικο, 2ο Βραβείο ταινίας Μυθοπλασίας ή Τεκμηρίωσης ή Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους, (6.603,75 ευρώ) η ταινία «Πέρασμα» του Γιάννη Κατσάμπουλα και 3ο Βραβείο ταινίας Μυθοπλασίας ή Τεκμηρίωσης ή Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους (4.402,50 ευρώ) η ταινία «Η έκταση που αναλογεί» του Παναγιώτη Χριστόπουλου.Τα δέκα (10) Ισότιμα Ειδικά βραβεία ταινιών Μικρού Μήκους Μυθοπλασίας ή Τεκμηρίωσης ή Κινουμένων Σχεδίων (2.348 ευρώ το καθένα) απονεμήθηκαν στις ταινίες: 1. «Τζίνα Ντοστογιέφσκι», σκηνοθεσία Β.Ζουγανέλη, 2. «Τι είναι αυτό;», σκηνοθεσία Κ.Πιλάβιου, 3. «Transit», σκηνοθεσία Γ.Γαϊτανίδης, 4. «Εν Θερμώ», σκηνοθεσία Α.Νταουντάκη, 5. «Μ' ακούει κανείς», σκηνοθεσία Αν.Γερακίνη, 6. «Τριανατάφυλλο για μια μέρα», σκηνοθεσία Β.Καζής - Επ.Τριανταφυλλίδης, 7. «Ώμος προς ενοικίαση», σκηνοθεσία Δ.Εμμανουηλίδης, 8. «Εισβολή», σκηνοθεσία Μ.Δέλλου, 9. «Spinalonga», σκηνοθεσία Κ.Αθουσάκης, 10. «Εσωτερικό, νύχτα», σκηνοθεσία Αχ.Κυριακίδης.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δεν λέω "μη τη χάσετε",

όμως έχει κάποια στιοχεία που πραγματικά αξίζουν.

Little Miss Sunshine είναι ο τίτλος... και πλέον σε DVD.

Εικόνα της παγκοσμιοποιημένης αμερικανικής κοινωνίας με όλα τα τωρινά προβλήματα. Η φωτογραφία της ταινίας είναι εξαιρετική, οι πρωταγωνιστές είναι πολύ καλοί και το σενάριο αρκετά πρωτότυπο. Το περίεργο για αμερικάνικη ταινία είναι ότι κατάφερε να χαρακτηριστεί τόσο κωμωδία όσο και δράμα... Εγώ βέβαια τη χαρακτηρίζω κοινωνική (εγώ ΔΕΝ είμαι κριτικός κινηματογράφου!).
Πήρε και κάποια Όσκαρ.

Αυτό όμως που για 'μένα είχε την δική του αξία είναι ότι κατάφερε μία μόνο ταινία να συγκεντρώσει τόσα πολλά σημερινά κοινωνικά - της Αμερικής κυρίως, αυτό είναι το μέλλον μας - σε μόνο 90 λεπτά...

Μιά κριτική για την ταινία εδώ και ακόμα μία άλλη εδώ, που αναφέρονται και στα κοινωνικά που θίγει η ταινία.

Εάν κάποιος αποφασίσει να τη δει, ας κάνει υπομονή να δει το τέλος που είναι απολαυστικό!

Sicko

Ας το πω με δικά μου λόγια, ότι κατάλαβα!



Μichael Moore:
Πως εσείς οι Βρετανοί φτιάξατε δωρεάν σύστημα υγείας, δηλαδή μέσω φόρων, για όλους τους πολίτες και δεν ακολουθήσατε το δικό μας (αμερικάνικο) μοντέλο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας σε νοσοκομεία και ασφαλιστικές με συνέπεια ο Αμερικάνος να πεθαίνει αβοήθητος;
Tonny Benn:
Κοίταξε να δεις, φίλε μου. Αν γυρίσουμε πίσω, τότε όλα ξεκίνησαν από τη δημοκρατία. Όλη η δύναμη μέχρι τότε ήταν στα χέρια των πλουσίων. Αν είχες λεφτά, τότε είχες και ιατρική περίθαλψη. Σε πρόσεχαν όταν γερνούσες. Η δημοκρατία όμως έδωσε στους φτωχούς τη δυνατότητα της ψήφου. Και η δύναμη πήγε από το πορτοφόλι στο ψηφοδέλτιο...
Ο λαός είπε κάποια στιγμή λίγο μετά το Β'ΠΠ: στην δεκαετία του '30 είχαμε μεγάλο ποσοστό ανεργείας. Κατά τον πόλεμο όμως δεν είχαμε... Αφού μπορούμε να έχουμε δουλείες σκοτώνοντας Γερμανούς τότε γιατί να μην επικεντρωθούμε τώρα στο να χτίσουμε σχολεία, νοσοκομεία, να προσλάβουμε καθηγητές και γιατρούς;
Διότι εάν μπορείς να βρεις λεφτά να σκοτώνεις, τότε μπορείς να βρεις και λεφτά να σώζεις!
Κι έτσι πληρώσαμε μέσω των φόρων το σύστημα υγείας...

και συνεχίζει:
Πιστεύω ότι η δημοκρατία είναι το πιο επαναστατικό πράγμα στον κόσμο. Πιο επαναστατική κι από τις ιδέες των σοσιαλιστών ή άλλων. Σημασία έχει αν διαθέτεις τη δύναμη, να τη χρησιμοποιήσεις για τις ανάγκες της κοινωνίας σου!
Στη δημοκρατία υπάρχει η ιδέα της "επιλογής", να έχεις επιλογές. Η επιλογή όμως εξαρτάται από την "ελευθερία της επιλογής". Κι αν είσαι χωμένος στα χρέη, τότε δεν έχεις ελευθερία επιλογής. Φαίνεται ότι το σύστημα κερδίζει εάν ο μέσος εργάτης είναι πνιγμένος στα χρέη. Κι επειδή όσοι χρωστάνε είναι απεγνωσμένοι δεν πάνε να ψηφίσουν, δεν ενδιαφέρονται, δεν πιστεύουν ότι μπορέί κάτι να αλλάξει...
Πιστεύω όμως ότι εάν οι φτωχοί της Αγγλίας ή των ΗΠΑ πάνε να ψηφίσουν αυτούς που αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντά τους, τότε θα έχουμε μια πραγματική δημοκρατία! Και δεν θέλουν να συμβεί αυτό... Πότε κρατάνε τον κόσμο απελπισμένο κι απαισιόδοξο!
Έτσι υπάρχουν δύο τρόποι να ελέγχεις τον κόσμο:
1. να τον φοβίσεις
2. να του ρίξεις το ηθικό
Έαν υγιές, μορφωμένο και σίγουρο έθνος είναι δύσκολο να το κυβερνήσεις όπως θέλεις.

ο μόνόλογος του Τοnny Benn συνεχίζεται:
Το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει το 80% της υγείας όλου του υπόλοιπου πληθυσμού... Είναι απίστευτο! Και οι άνθρωποι το ανέχονται επειδή είναι φτωχοί και με πεσμενο ηθικό. Κι έτσι σκέφτονται ότι "το πιο ασφαλές πράγμα είναι να δέχομαι εντολές και απλά να ελπίζω για το καλύτερο.."

ΜΗΠΩΣ Ο TONNY BENN ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ;

Μichael Moore:
Έχουμε τόσα προβλήματα οι Αμερικάνοι που χρωστάμε πολλά πριν καν βρούμε τη πρώτη μας δουλεία. Χρωστάω ήδη $35,000 εξαιτίας των τριών χρόνων μου στο κολλέγιο. Έτσι όμως γίνεσαι ο υπάλληλος που ψάχνουν. Είσαι αυτός που χρειάζεται τη δουλειά. Ποιος εργοδότης δεν θα πάρει στη δουλειά του κάποιον που χρωστάει πολλά λεφτά; Τον παίρνει και δεν του δημιουργεί προβλήματα, διότι ο υπάλληλος πρέπει να ξεπληρώσει τα χρέη του κολλεγίου. Και χρειάζεται δουλεία με ιδιωτική ασφάλιση. Θα ήταν άσχημο να χάσεις μια τέτοια δουλειά, έτσι; Μπορείς να παραιτηθείς όμως... κι αν αυτη η δουλειά δε φτάνει, τότε μην ανησυχείς, μπορείς να βρεις μια άλλη μια δουλειά, κι άλλη μία, κι άλλη...
Κοιμάσαι καθόλου με τρεις δουλειές; Κι αν δεν κοιμάσαι πολύ, πάρε φάρμακα.
Κι έτσι είσαι κουρασμένος συνέχεια, λυπημένος και αβοήθητος! Μπορεί να έχεις κι άγχος. Μίλα στο γιατρό σου και ζήτα του περισσότερα φάρμακα, που θα σε κρατήσουν αποβλακωμένο μέχρι να συνταξιοδοτηθείς... Αν φτάσεις στα 80, η σύνταξή σου θα είναι εκεί! Σε αντίθεσή με τους νέους εργαζόμενους που δεν θα δουν σύνταξη ποτέ!
Μην ανησυχείς όμως, τα παιδιά μας θα μας φροντίσουν, ειδικά εάν σκεφτείς τι φανταστική ζωή τους προσφέρουμε.
Και θυμήσου: πρέπει να νικήσουμε και τους τρομοκράτες!

ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΠΟΥ ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΟΝ MOORE ΚΑΙ ΛΕΕΙ ΤΕΤΟΙΑ

.

links:

http://www.michaelmoore.com/

http://www.imdb.com/title/tt0386032/

http://en.wikipedia.org/wiki/Sicko

http://politics.guardian.co.uk/publicservices/comment/0,,2175837,00.html

http://www.wsws.org/articles/2007/jul2007/sick-j07.shtml

Πολίτης Κέιν

Ο «Πολίτης Κέιν» η καλύτερη αμερικανική ταινία όλων των εποχών

Η κλασσική ταινία του Όρσον Ουέλς Ο Πολίτης Κέιν (1941) ανακηρύχθηκε η καλύτερη αμερικανική ταινία όλων των εποχών από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (AFI), αφήνοντας στη δεύτερη θέση το Νονό (1972) του Φράνσις Φορντ Κόπολα.
Η λίστα περιλαμβάνει 100 ταινίες και για την κατάρτισή της κλήθηκαν να ψηφίσουν 1.500 δημιουργοί, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, συγγραφείς και άλλοι άνθρωποι της αμερικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας.
Η δεκάδα συμπληρώνεται από την Καζαμπλάνκα, το Οργισμένο Είδωλο, το Τραγουδώντας στη Βροχή, το Όσα Παίρνει ο Ανεμος, τον Λορενς της Αραβίας, τη Λίστα του Σίντλερ, τον Δεσμώτη του Ιλίγγου και τον Μάγο του Οζ.
Η λίστα περιλαμβάνει και πιο πρόσφατες ταινίες, όπως ο Αρχοντας των Δαχτυλιδιών, ο Τιτανικός και η Έκτη Αίσθηση.
Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ είναι ο σκηνοθέτης με τις περισσότερες ταινίες στη λίστα (πέντε), ενώ οι ηθοποιοί με τις περισσότερες συμμετοχές είναι ο Τζέιμς Στιούαρτ και ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο (επίσης πέντε).
Αυτή είναι η δεύτερη λίστα του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου. Η πρώτη είχε ανακοινωθεί το 1998. Εντύπωση προκάλεσε η άνοδος του Δεσμώτη του Ιλίγγου του Αλφρεντ Χίτσκοκ στην 9η θέση (από την 61η που βρισκόταν την προηγούμενη φορά).
Newsroom ΔΟΛ

Splendor in the grass (1961)

Καταπληκτικό φιλμ του Ηλία Καζάν!
Συνδυάζει αρμονικά το κλίμα της εποχής στο τέλος της δεκαετίας του '20 με κλεφτές ματιές και στο κραχ του '29 που άλλαξε την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων.
Αλλά γενικότερα η ψυχοσύνθεση των νέων ανθρώπων είναι το κλειδί της ταινίας.
Όνειρα, εσωτερικές ανάγκες και αναζητήσεις σε μια κοινωνία που ίσως να ήταν παράδειγμα, ας ήταν και νότια (Κάνσας) που δεν μας έχει συνηθήσει να την στολίζουμε με καλά λόγια...
Εκτός από την πανέμορφη Νάταλι Γουντ, ο Καζάν εμφανίζει για πρώτη φορά τον αυθεντικό γόη Γουόρεν Μπίτι!

http://www.imdb.com/title/tt0055471/
http://en.wikipedia.org/wiki/Splendor_in_the_Grass